ΙΣΤΟΡΙΑ

Το 37ο Δημοτικό Σχολείο Ηρακλείου συστήνεται

Γεια σας! Θα ήθελα να σας συστηθώ!

Είμαι το 37ο Δημοτικό Σχολείο Ηρακλείου. Βρίσκομαι στις Μεσαμπελιές στην οδό Μυρτιάς 22. «Γεννήθηκα» το 1983 και είμαι ένα από τα μεγαλύτερα σχολεία της πόλης με 361 μαθητές και περίπου 40 δασκάλους. Νιώθω χαρούμενο και υπερήφανο γι αυτό. Ξέρετε όμως, σιγά σιγά και με προσπάθεια πολλών, κατάφερα να γίνω αυτό που είμαι. Δε γίνεσαι πρώτος από τη μια στιγμή στην άλλη! Χρειάζεται υπομονή και επιμονή.
Στην αρχή, ήμουν ένα μικρό παραμελημένο12/θέσιο σχολείο. Να σκεφτείτε ούτε αυλή είχα ούτε κτίριο δικό μου. Βρισκόμουν στην οδό Επιδαύρου, σε μια κάθετη οδό της Παπαναστασίου, κοντά στον κόμβο της Εθνικής. Οι αίθουσές μου ήταν διασκορπισμένες σε διάφορες οικοδομές και για αυλή είχα το δρόμο. Δυσκολίες πολλές. Χωρίς τα απαραίτητα εργαστήρια, τους χώρους εκδηλώσεων, τις αθλητικές εγκαταστάσεις όλα εκείνα που πρόσφεραν τα άλλα σχολεία στους μαθητές τους. Ένιωθα παρακατιανό και ξεχασμένο.
Είχα όμως πάντα δίπλα μου ανθρώπους που νοιάζονταν και προσπαθούσαν συνεχώς να με βελτιώσουν για να γίνω καλύτερο. Θυμάμαι πως δάσκαλοι, μαθητές και γονείς είχαν μονοιάσει μεταξύ τους, πως ο ένας νοιαζόταν για τον άλλο και όλοι για μένα. Θυμάμαι πόσο χαρούμενα και ξένοιαστα έπαιζαν οι μαθητές μου στην απλοχωριά του δρόμου. Θυμάμαι πόσο εγκάρδια, φιλική και ζεστή ήταν η σχέση και η επικοινωνία των ανθρώπων που ήταν γύρω μου. Κτίριο μπορεί να μην είχα, είχα όμως ζεστασιά και θαλπωρή.
Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε. Δε θυμάμαι και πολλά, αλλά δε θα ξεχάσω την χοροεσπερίδα που έκαναν δάσκαλοι και γονείς για να φτιάξουν το πρώτο μου εργαστήριο Η/Υ. Εργαστήρι που με έκανε υπερήφανο. Δεν είχε άλλο σχολείο στο Ηράκλειο τότε. Θυμάμαι τις εκδηλώσεις και τις γιορτές που κάναμε στο δρόμο, αναδεικνύοντας το στεγαστικό μου πρόβλημα, αλλά και κάνοντας πιο χαρούμενη και δημιουργική την παραμονή των μαθητών στο σχολείο.
Επισκέψεις, εκδρομές! Και πού δεν πήγα τους μαθητές μου. Γνώρισαν όλη την Κρήτη, τα Χανιά, το Ρέθυμνο, το Λασίθι, τη Σητεία, τη Σαντορίνη! Πήγαν και στην Αθήνα, στην Ακρόπολη, στη Βουλή, στο Ναύπλιο, στην Επίδαυρο, στις Μυκήνες, στην αρχαία Ολυμπία κ.α.. Είδαν άγνωστα αλλά σημαντικά μέρη, μέρη πολιτισμού και ιστορίας.
Ταυτόχρονα μ’ όλα αυτά γίνονταν προσπάθειες να αποκτήσω το δικό μου σπίτι. Μια μέρα μου ανακοίνωσαν πως βρήκαν ,λέει, το οικόπεδο που θα με φιλοξενήσει και πως σύντομα θα αρχίσουν και οι εργασίες για το χτίσιμο του καινούριου κτιρίου. Πράγματι, οι εργασίες άρχισαν και σε σύντομο χρονικό διάστημα βρέθηκα στο νέο χώρο. Μυρτιάς 22 Μεσαμπελιές, η νέα μου κατοικία. Πώς ένιωσα δεν περιγράφεται! Καινούριο κτίριο, μεγάλες αίθουσες, εργαστήρια, χώροι εκδηλώσεων, αυλή δική μου, πράγματα πρωτόγνωρα για μένα.
Η νέα μου γειτονιά πολύ καλή, αραιοκατοικημένη, απλοχωριά, άνεση. Οι γείτονές μου, καλοί ,φιλόξενοι, το ίδιο καλοί και φιλόξενοι με τους παλιούς. Νιώθω τυχερό!
Συνήθισα στο νέο μου σπίτι, μου άρεσε. Δεν κράτησε όμως πολύ η άνεση και η απλοχωριά που είχα. Όλο και νέοι μαθητές με προτιμούσαν και για να τους φιλοξενήσω, τα εργαστήρια και οι αίθουσες άλλων χρήσεων, μετατράπηκαν σε αίθουσες διδασκαλίας. Γέμισα μαθητές! Δεν παραπονιέμαι, αλλά στενοχωριέμαι γιατί δεν έχουν την άνεση και το ζωτικό χώρο που τους αξίζει. Η αυλή δεν τους χωράει, δεν έχει τις απαραίτητες αθλητικές εγκαταστάσεις, σπρώχνονται και στριμώχνονται, φοβάμαι και μη χτυπήσουν. Κάνουν μάθημα στο υπόγειο! Δεν έχουν τα απαραίτητα εργαστήρια!
Δίπλα μου υπάρχει ένα οικόπεδο άχτιστο, ελεύθερο. Να μπορούσε αυτό να γίνει αυλή του σχολείου! Να δημιουργηθεί γήπεδο βόλεϊ, να μπορούν οι τρεις γυμναστές που έχω να κάνουν τη δουλειά τους, χωρίς να μπλέκεται ο ένας με τον άλλο. Να μπορούν να παιδιά να παίξουν άνετα, να τρέξουν χωρίς να συγκρούονται μεταξύ τους.
Οι δάσκαλοι δεν έχουν χώρο να καθίσουν, το γραφείο τους είναι τόσο μικρό, που δεν τους χωράει. Δε μιλάμε βέβαια για πολυτέλειες, να έχει ο καθένας το δικό του γραφείο και να μπορεί απερίσπαστος να ασχοληθεί με το έργο του.
Λέτε να βρεθούν άνθρωποι να με καταλάβουν, οι φορείς που λένε, και να με βοηθήσουν σ’αυτό; Ελπίζω!
Δίχως να φανώ αφιλόξενο, μήπως πρέπει στην αρκετά αναπτυσσόμενη περιοχή μου να αναζητήσουν οι φορείς, σύντομα τη δημιουργία και ενός άλλου σχολείου για να μπορέσουμε να καλύψουμε τις αυξημένες ανάγκες της περιοχής;
Αλλά ας τα αφήσω τώρα αυτά, μη με πείτε και γκρινιάρικο! Θα ήθελα να αναφέρω και να ευχαριστήσω τους γονείς αλλά και τα Δ.Σ. του Συλλόγου για τις υπηρεσίες που μου πρόσφεραν.
Κλείνοντας θέλω να ευχαριστήσω τους διευθυντές και δασκάλους που πέρασαν από το σχολείο μου για τις υπηρεσίες που πρόσφεραν συνολικά αλλά και την ατομική προσπάθεια του καθενός.

37ο Δημοτικό Σχολείο Ηρακλείου